Je kunt trouwens beter in Nederland een baan hebben dan hier. Je gaat pas naar huis, als je baas naar huis gaat. Min of meer verplicht meegaan als de afdeling naar het café gaat. Ga je achterelkaar twee keer niet mee, dan lig je eruit. Een kennisje werkt bij een van Japans oudste warenhuizen, iedere dag 10 uur, ook zondags. Nu heeft de directie beslist dat er 12 uur per dag gewerkt moet worden, wel voor hetzelfde salaris van 8 uur. Overwerk hoort er eveneens gewoon bij en wordt niet vergoed. Vakantiedagen? Naast de nationale feestdagen vijf dagen per jaar!!! Wil je meer dan vier dagen achter elkaar opnemen? Lukt je bijna niet. En in Nederland maar mopperen…
In Japan ligt de kunst op straat ontdekten we vanmiddag en wel in de vorm van putdeksels. Volgens Vincent zijn er fraaie exemplaren bij waarvan sommige zelfs in kleur. Bijgevoegd twee voorbeelden die we gefotografeerd hebben. Een andere vorm van kunst zijn de kaarten die met huwelijk of overlijden worden gegeven, niet gestuurd! Het bruidspaar krijgt de gift in de bijbehorende envelop die tussen de fraaie kaart ‘bushugi bukuro’ gestoken zit. Een paar van die bijzondere kaarten die Sachiko en Vincent kregen hebben we op de foto gezet. Deze kaarten kun je overigens ook weer in de convenience store kopen. Uiteraard zijn er ook mensen die deze kaarten zelf maken. Vreemd voor ons is dat niet alleen een dergelijke kaart, weliswaar in aangepaste kleuren met een begrafenis wordt gegeven ‘shûgi bukuro’, maar óók een enveloppe met inhoud. Deze condoleancegift wordt ook wel ‘sorrow money’ genoemd. De grootte van de gift die afhankelijk is van de relatie met de overledene, staat op de envelop vermeld en wordt samen met de naam van de gever, in een boek genoteerd.
Ik ga nu controleren of onze vlucht nu wel of niet doorgaat.
Een hartelijke groet vanuit een regenachtig, koud en winderig Tokyo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten