HARP in Tokyo, Japan: NIEUWSBRIEF 10 (dinsdag 20 april)

Gisteren dus naar de ambassade die echter van 09.00 uur tot 12.00 uur en ‘s-middags alleen op afspraak geopend is. Vincent wist dit niet en wij waren er om 12.45 uur. Gelukkig wilde men Vincent toch nog helpen, waar hij uiteraard erg blij mee was. Na een heerlijke Japanse lunch, hebben we werkelijk een schitterende Japanse tuin bekeken van het met één Michelin ster bekroonde Japanse restaurant Tokyo Shiba Toufuya Ukai, aan de voet van Tokyo Tower. Dit zijn van die pareltjes waar je toevallig tegenaan moet lopen en dat waren Vincent en Sachiko een keer overkomen.

Vervolgens de trein genomen naar Omotesando waar Vincent zijn (huis)dokter bezocht. Een hippe wijk, met aardige kleine straatjes en met de prestigieuze Omotesando Dori, dé winkelstraat middenin het hippe Harajuku district, waar elk modehuis een winkel moet hebben die ontworpen is door een beroemd architect. Met als gevolg dat er op een laan van een kilometer lang het ene na het andere architectonisch juweeltje staat. Maar het is ook een wijk met kleine straatjes en veel aparte winkels, vooral voor de jeugd. Op dit moment bestaat de mode veelal uit bloemetjesjurken, meestal in meerdere dunne lagen en vaak afgezet met kant. De jurken zijn hoog gesloten zonder decolleté, terwijl de rokjes vaak erg kort zijn. En veel hoge hakken in allerlei kleuren en designs, maar helaas, de meesten kunnen er niet op lopen.

Het reizen per trein of metro in Japan is zeer efficiënt en redelijk comfortabel, hoewel je de meeste tijd toch in de ‘lussen’ moet hangen en in de spits worden de passagiers door stationmedewerkers met witte handschoenen naar binnen geduwd. Op dat tijdstip kun je dus beter niet per trein vanuit de stad met je koffers maar de luchthaven reizen. Op de perrons staat met een horizontale streep aangegeven waar de deuren van de treinstellen uitkomen en dat klopt iedere keer weer precies. Kleine moeite, groot plezier! Bij metrolijnen zijn dit vaak poortjes, die zich gelijktijdig met de deuren van het metrostel openen en weer sluiten.

Voor het reizen met het openbaar vervoer maken Anita en ik gebruik van de Suicakaart. Suica staat voor Super Urban Intelligent Card. Bij het toegangspoortje moet je de kaart over de lezer heen halen. De kaart is zo gemaakt dat hij op enige afstand gelezen kan worden. Veel mensen laten de kaart dan ook in hun portemonnee zitten en schuiven die over de lezer. Bij het verlaten van het station en soms bij het overstappen op een andere lijn, moet je weer door een poortje en wordt meteen via een schermpje aangegeven hoeveel de rit heeft gekost en het nieuwe saldo. Is het saldo te laag dan gaat er een rode lamp aan en klinkt er een signaal. Je kunt meteen bij speciale machines die er in overvloed zijn, je kaart opwaarderen. Bij iedere rij poortjes is er aan één kant een loket met een beambte die de boel in de gaten blijft houden. Bij hem kun je ook met vragen terecht of als je vergist hebt en weer terug door het poortje moet. Met deze kaart kun je niet alleen bij steeds meer winkels, taxi’s en automaten betalen, maar ook internetbetalingen via je laptop verrichten, als daar een speciale lezer opzit. Voor spoorwegmedewerkers van JR East is de Suicakaart tevens hun ID-kaart.
Volgens Vincent worden er over de kaart geen discussies gevoerd zoals in Nederland. En de kaart werkt hier, overigens al jaren, tot ieders volle tevredenheid.

Tot morgen…